We kijken met onze ogen, en zien met ons hart.

Meld je hier aan en ontvang gratis:
Vreugdevol Leven: een Eerste Stap

Het huisje

Er was eens een vrouwtje dat woonde in een huis in een klein stadje. Het was een opmerkelijk huis. Een beetje triest.
Zo op het oog kon je niet snel ontdekken wat er mee was. De ramen waren schoon. De gordijnen hingen netjes. Het stoepje was geveegd. Het vrouwtje was heel ijverig. Deed heel erg haar best om goed voor het huisje te zorgen, maar ondanks al haar inspanningen werd het niet echt thuis voor haar. Wat was nou het geval?

Lang, lang geleden, nog van voor zij enige herinneringen heeft, had zijn een eigen huisje gewenst. Een huisje met mooie ramen om uitzicht op de wereld te hebben, lekkere stoelen om in weg te dromen, een handige keuken om lekker eten te maken, een frisse badkamer om zichzelf te verzorgen, een tuin vol bloemen, geuren en vlinders, en een piano om muziek te maken. Kortom een huisje waar zij met al haar zintuigen de wereld kon ervaren.

Zoals in ieder sprookje kwam deze wens uit. Maar op het moment dat zij het huisje inging was zij vergeten waarom ze het gewenst had. Zij ging naar binnen, keek wat rond en toen stond ze voor het mooie raam. Zij keek naar buiten en wat zag zij? Een wereld vol huizen, grote en klein, mooie en lelijke, nieuwe en oude. Zij zag veel tuinen, groene en bonte, strakke en rommelige, kale en overwoekerde. En al deze indrukken waren zo verwarrend dat zij zich afvroeg of zij ooit in staat zou zijn om goed genoeg voor haar huisje te zorgen. Zij was bang dat haar huisje ook oud en onverzorgd, kaal of overwoekerd zou worden, dat haar huisje geen positieve bijdrage aan de wereld zou zijn.

Dus zij poetste en zij boende, zij verzorgde haar tuintje, zij lapte haar ramen, zij naaide nieuwe gordijnen en begon weer van voren af aan. Van genieten van de bloemen en geuren kwam het niet. Van wegdromen in de lekkere stoelen ook niet. De keuken werd alleen gebruikt om snelle maaltijden te bereiden, die zij snel naar binnen werkte zonder ze te proeven, want zij moest goed voor haar huisje zorgen.
De badkamer lag achterin het huis en daar kwam ze eigenlijk nooit. Soms hoorde ze daar wel rare geluiden, maar daar had ze een flinke voorraad tochtstrip voor gekocht. Ze plakte deze langs de randen van de badkamerdeur en dan was het geluid veel minder. Die ruimte gebruikte ze toch niet, want daar kwam ze niet aan toe. Dat kon toch ook niet want ze moest haar bijdrage aan de wereld leveren door te zorgen voor een mooi huis in de wereld.
Soms waren de geluiden in de badkamer wel heel storend, en een enkele keer had ze ook haar toevlucht genomen tot een loodgieter, maar de man kon de badkamer niet als nieuw maken. Omdat de badkamer niet gebruikt werd, raakten de koppelingen in de leidingen overbelast, verzamelde zich kalk in de leidingen, ging de afvoer stinken. Maar dat begreep het vrouwtje niet. Het enige wat haar bezighield was haar verantwoordelijkheid voor het uitzicht van de buitenwereld.

Eens vertelde een buurvrouw dat de stank werd veroorzaakt doordat de badkamer niet werd gebruikt. Maar hier kon het vrouwtje niets mee. Natuurlijk luisterde ze naar de buurvrouw, maar in haar geval had het geen zin, want ze had geen tijd voor de badkamer. Dus gebruikte ze weer een laag tochtstrip.

Het liefst zou ze de badkamer door een aannemer laten slopen. Dan was ze voorgoed van dat probleem af. Maar het vrouwtje wist maar al te goed dat haar huis zonder badkamer onbewoonbaar verklaard zou worden, dus dat was geen optie.

Nog vele jaren bleef het vrouwtje in dit kringetje ronddraaien, ze poetste en boende, verving de tochtstrippen die toch niet meer hielpen door isolatieplaten, poetste en boende en probeerde zich niet gek te laten maken door de geluiden uit de badkamer.

Tot op een dag een fee aan haar raam verscheen. Eerst wist het vrouwtje niet zeker wat er aan de hand was, was dit goed nieuws of slecht nieuws, het leek op een feetje, maar was dat wel zo? Was het niet iemand die haar op haar kop kwam geven omdat haar huisje er niet goed uitzag? Maar nee, het was een heuse fee. Het vrouwtje liet haar binnen en luisterde naar de fee. De fee zei onverwachte dingen. Dingen die ze al meer gehoord, maar dat werkte toch niet? Ze besloot toch naar de fee te luisteren. Haalde het isolatieschuim van de badkamerdeur. Liep naar binnen en zette de kraan open zodat de afvoer doorgespoeld kon worden. Sloot de kraan weer, deed de deur dicht en dacht: Zo, nu maar hopen dat het in orde is. Ze ging weer snel verder met poetsen en boenen, want ze had een hoop tijd verloren.

Was dat alles wat de fee gezegd had? Nee de fee had gezegd: Om te beginnen .... Maar het vrouwtje was zo verantwoordelijk voor het uitzicht van de buitenwereld, dat ze de rest niet gehoord had.

Natuurlijk eindigt een sprookje goed, dus de fee kwam terug. En met engelengeduld wist ze het vrouwtje stukje bij beetje bij te brengen hoe ze de badkamer kon waarderen, als een plaats waar ze voor zichzelf kon zorgen en dat daarmee ook de badkamer stopte met die rare geluiden, dat de stank verdween. En het was niet gemakkelijk, want sommige leidingen zaten vol kalk, en dat kostte veel moeite om die weer doorgankelijk te maken. En de lijm en gaten van de tochtstrips en isolatieplaten moesten weer zo goed mogelijk verwijderd en hersteld worden.  De eerste douche was lastig. De gaatjes van de douchekop waren verstopt en het water langs haar lijf deed haar schrikken, maar hoe meer ze haar weerstand liet varen, hoe meer ze ging ervaren dat een douche heel verfrissend kan zijn en dat je de kou van je af kunt schudden door je lekker droog te wrijven. Soms had ze even een weldadig gevoel, en met een groeiend vertrouwen dat ze hiermee op de goede weg was ging het vrouwtje verder. Ze ging ook haar keuken gebruiken om heerlijke maaltijden voor zichzelf te bereiden. En na de maaltijd zat ze soms in een van die lekkere stoelen om weg te dromen en te bedenken hoe heerlijk het was om in dit huisje te wonen.

En mocht je ooit in dat stadje komen, dan zul je zien dat daar een opmerkelijk huis staat. Zo op het oog kun je niet snel ontdekken wat er mee is. De ramen zijn redelijk schoon. De gordijnen hangen netjes. Het stoepje is geveegd. Wat maakt het huisje zo bijzonder? De uitstraling. Hier woont een vrouw die haar wens in vervulling heeft laten gaan. 

Ze vergeten misschien wat je zei, ze vergeten niet welk  gevoel je ze gaf.

Als je niet weet naar welke haven je wilt zeilen, is geen enkele wind de juiste…

Geef mij Kalmte om te aanvaarden wat ik niet kan veranderen,
Moed, om te veranderen wat ik kan veranderen, en
Wijsheid, om tussen deze twee onderscheid te maken.

We zijn niet bang voor het onbekende.
We zijn bang voor onze fantasieën over het onbekende.
Erik van Zuydam

De geneesheren van Hellas kunnen veel ziekten niet genezen omdat zij het geheel over het hoofd zien.
Plato 400 B.C.